exwtico

Το blog exwtico πήρε το όνομά του από το στίχο του ποιήματος «Parturition» («Τοκετός») της Μίνα Λόι: «There is a climax in sensibility / When pain surpassing itself / Becomes Exotic». («Υπάρχει μια κλιμάκωση στην ευαισθησία / Όταν ο πόνος υπερβαίνει τον εαυτό του / Γίνεται Εξωτικός»). Το w εκφράζει το ελληνικό ω παραπέμποντας τόσο στο επιφώνημα «ω!» όσο και στην ελληνική λέξη «έξω».
Είναι εξωστρεφές, «χρησιμοποιεί» τη δημιουργία για να γεύεται το ωραίο, εκείνο που προκύπτει από την εμβάθυνση στον γραπτό λόγο καθώς και τη μεταφορά του συγκινησιακού και όχι μόνο βάρους του προς τον κάθε ενδιαφερόμενο, ειδικά εκείνον που δεν έχει την πολυτέλεια να αγοράζει συνεχώς βιβλία, είτε γιατί ζει εκτός Ελλάδας είτε σε κάποια μακρινή επαρχία, είτε απλώς γιατί είναι οικονομικά ασύμφορο.

Ένα είδος ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης, με τη διαφορά ότι το blog φέρει και έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα: τις αισθητικές προτιμήσεις, καθώς και τα πολιτισμικά και αξιολογικά γλυκά φορτία του γράφοντα, που έχει το δικαίωμα -καθότι δεν δεσμεύεται θεματολογικά, αισθητικά ή ιδεολογικά όπως ενδεχομένως να συνέβαινε εάν έγραφε για μια εφημερίδα ή κάποιο λογοτεχνικό περιοδικό- της απροσχημάτιστής και ειλικρινούς έκφρασης, που σκοπεύει να κάνει την κοινωνία μας, αν όχι καλύτερη, τουλάχιστον λιγότερο άσχημη. Τα blogs χαρίζουν το δικαίωμα της συνδιάλεξης με αφορμή κάποιο λογοτεχνικό βιβλίο, πεζογραφίας ή ποίησης, οπότε μέσω της συντροφικότητας (έστω και από κάποια απόσταση) τιμάται η ζωή, έρχονται οι αναγνώστες πιο κοντά, κι αυτό με αφορμή αγαπημένα πράγματα.

Το exwtico περιλαμβάνει ένα κολάζ από ποιήματα, κείμενα, ιστορίες, αναγνώσεις βιβλίων, βιβλιοκριτικές, μεταφράσεις ποίησης, όλα γραμμένα με ιδιαίτερη περίσκεψη και πρόθεση, ενώ άλλα είναι εσκεμμένα αυθόρμητα καθώς συλλαμβάνουν εν τω γίγνεσθαι τη σαγήνη της δημιουργίας, ως διαδικασίας αθώα απελευθερωτικής: ραβασάκια, σχόλια, ρήσεις, εικόνες. Μια-δυο λέξεις μπορούν να αποτελέσουν στην αξία τους ολόκληρο βιβλίο, μπορούν επιπλέον να παρακινήσουν στην ανάγνωση -κατά τη γνώμη μου- καλών βιβλίων, βιβλίων που έχουν λόγο να υπάρχουν ανάμεσα σε στοιβάδες αδιάφορων εκδόσεων.

Λέξεις που γράφονται, λέξεις που διαβάζονται. Ο καλός αναγνώστης θα μπορέσει να δει τον κοινό παρονομαστή όλων των παραπάνω κατηγοριών, τις αισθητικές και κοινωνικές προτάσεις που άλλοτε παρουσιάζονται υπαινικτικά και άλλες φορές απερίφραστα. Τα blogs δεν είναι ένας παράλληλος κόσμος, δεν είναι μονάχα καταφύγιο, αλλά τόπος δράσης, κυρίως, τόπος διάδρασης. Αυτό είναι το θέμα.

Η αλήθεια είναι πως η επικοινωνία με τον έξω κόσμο μέσω του blog δεν ήταν η βασική επιδίωξη του exwtico. Στην αρχή ήταν κάτι σαν προσωπική ανάγκη, ένα είδος εξόντωσης της περιρρέουσας αδιαφορίας ή ασχήμιας, μετά εξελίχθηκε σε κάτι ομαδικό, κοινωνικό, εφόσον στην πράξη επιβεβαιώθηκε ό,τι ονομάζουμε ανθρώπινη συνάντηση. Και τα καλά συναισθήματα ενισχύονται μέσα από τους κοινούς κώδικες της βιβλιοφιλίας.

Υπάρχει βέβαια και κάτι αρνητικό: μια κάποια βιασύνη στις αναγνώσεις, που οφείλεται ενδεχομένως στην ευκολία του μέσου αυτού που λέγεται Διαδίκτυο, το οποίο μερικές φορές παραπλανά, δίδει την εντύπωση πως επειδή η κάθε πληροφορία ή άποψη είναι εύκολα προσβάσιμες είναι και επιφανειακές. Στο μέλλον αυτό θα αλλάξει.

Όσο δίδεται έμφαση στα θετική διάσταση του blogging όμως τόσο πιο πλούσια θα γίνεται η αναγνωστική εμπειρία. Ανταλλαγές ιδεών, προβληματισμοί, επαναθεωρήσεις, διεύρυνση οριζόντων είναι βασικά μελήματα. Και όσο πιο δημιουργική γίνεται η σκέψη μας, τόσο λιγότερο «μηχανιστική» θα καταστεί και η ζωή μας.

Κατά βάθος όλοι με τον τρόπο μας πολεμάμε το θάνατο. Βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή και χτίζουμε με όλο μας το είναι μια μπορχεσιανή βιβλιοθήκη.
Ευτυχία Παναγιώτου