Αννα Βαρνά

Μ' αρέσει να διαβάζω. Διαβάζω λογοτεχνία από την Δευτέρα Δημοτικού και πρόσφατα ξαναβρήκα το βιβλίο που μου είχε χαρίσει η κυρία Βάσω, στα Καμένα Βούρλα, τη Μικρή Φαντέτ, της Γεωργίας Σάνδη. Τον τελευταίο μήνα έχω διαβάσει The Girl who kicked the Hornet?s Nest, του Stieg Larsson, Το Χρόνο Πάλι, της Σώτης Τριανταφύλλου και το Nickel and Dimed της Barbara Ehrenreich που δυστυχώς δεν είναι λογοτεχνία (δυστυχώς γιατί μιλάει για μια ζοφερή πλευρά της Αμερικής). Τα βιβλία δεν είναι απλά ένα χόμπι, είναι μεγάλο μέρος του ποια είμαι. Καλή η κακή η πορεία μου μέχρι τώρα, σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στα βιβλία που έχω διαβάσει. Εκτός απ την αγάπη για τη διαδικασία του διαβάσματος, έχω και μεγάλη αγάπη για τα αντικείμενα τα ίδια. Αυτή η αγάπη συνεπάγεται προβλήματα (όπως όλες οι μεγάλες αγάπες- και μερικές μικρές εδώ που τα λέμε) γιατί τα μικρά αστικά διαμερίσματα των δύο υπνοδωματίων δεν ευνοούν τέτοια βίτσια.
Ένα όνειρο μου ήταν πάντα να φτιάξω μια βιβλιοθήκη στο σχολείο που θα δουλεύω. Από πέρσι αυτό το όνειρο έχει ξεκινήσει να γίνεται πραγματικότητα. Η βιβλιοθήκη είναι μικρή ακόμη, αποτελείται από τρία τέσσερα ράφια μόνο αλλά σημασία έχει η αρχή ? δεν είναι; Δεν περνάει όμως μέρα που να μην σκέφτομαι πως όλο αυτό είναι μια άσκηση ματαιότητας, πως το βιβλίο με αυτή τη μορφή είναι για τη δική μου τη γενιά άντε και για μερικές ακόμη που ακολούθησαν. Γίνεται μεγάλη κουβέντα για το ηλεκτρονικό βιβλίο. Προσωπικά θα ήθελα να αποκτήσω ένα, βρίσκω ότι θα μου είναι πολύ χρήσιμο όταν ταξιδεύω και θέλω να έχω δυο τρεις εναλλακτικές τουλάχιστον (να βρεθείς σε καράβι σε μεγάλο ταξίδι με βιβλίο που δε σου αρέσει ?φρίκη). Αλλά και πάλι μου φαίνεται ότι είναι απλώς μια καινούρια συσκευασία ενός παλιού πράγματος. Νομίζω ότι ο τρόπος που λειτουργεί ο εγκέφαλος της καινούριας γενιάς, των digital natives, είναι εντελώς διαφορετικός. Η ανάγνωση είναι αρκετά εσωτερική διαδικασία που απαιτεί μια ελάχιστη συγκέντρωση και επιμονή. Η καινούρια ανάγνωση (ανάγνωση είναι κι αυτή) που συμβαίνει κυρίως στο διαδίκτυο και σχεδόν πάντα μπροστά σε μια οθόνη είναι πιο αποσπασματική, διακόπτεται συνέχεια, έχει αντιπερισπασμούς, είναι πολυμορφική. Το βιβλίο της Τριανταφύλλου ας πούμε, αν το είχα σε ηλεκτρονική μορφή σίγουρα θα έβαζα να ακούσω και τα τραγούδια στα οποία αναφέρεται και να ψάξω στο youtube για βίντεο των γεγονότων που αναφέρει. Μπορεί για κάποιον να είναι ιεροσυλία αυτό και να μειώνει την απόλαυση, αλλά για τον κάθε άνθρωπο η απόλαυση είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Οπότε τι γίνεται με τις βιβλιοθήκες; Είναι οι τελευταίες αναλαμπές ενός παλιού κόσμου; Παλιότερα, με την αλαζονεία που διακρίνει τη νεότητα μπορεί να θεωρούσα ότι ο τρόπος που είχα μάθει εγώ είναι καλύτερος. Πλέον δεν το νομίζω. Και δεν ξέρω αν έχει φτάσει το τέλος του βιβλίου όπως το ξέραμε αλλά είμαι σίγουρη ότι οι άνθρωποι θα θέλουν πάντα να ακούνε ιστορίες. Οι μορφές μπορεί να αλλάξουν, οι φωνές επίσης. Η βασική ανάγκη όμως είναι ίδια, πρωτόγονη και δυνατή.
Ίσως σε 100 χρόνια η λέξη βιβλιοθήκη να σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Για λίγο καιρό ακόμη όμως θα υπάρχουν άνθρωποι που φαντάζονται τον Παράδεισο σα μια βιβλιοθήκη.

Αννα Βαρνά aka annabooklover (η εικονογράφηση από το wordle.net)