ΒΟΛΤΙΤΣΕΣ

Blog για δύο αυτό, του μοιράσματος της αγάπης για τα βιβλιοπράγματα όχι με την στενή έννοια. Γιατί μιλάμε για όλα όσα έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό των βιβλίων, για τον κόσμο που βρίσκεται από πίσω, για τα επαγγέλματα και τις συνήθειες, τους κώδικες, τα μυστικά και τα φανερά, για τους ανθρώπους που γυρνάνε μέσα στους κύκλους του, για τους χώρους που γεννιέται και φτιάχνεται, ζει, κυκλοφορεί και κατοικεί, για τις γραμμένες σελίδες και για τις άγραφες, για το παρελθόν, την ιστορία του και για το μέλλον. Και δεν είναι μόνο ο πολιτισμός των βιβλίων, είναι και κάθε μορφή τέχνης που ακουμπήσαμε έστω και λίγο και μας άφησε ένα σημάδι μέσα.

Οι Βολτίτσες έκαναν την εμφάνισή τους στην μπογκόσφαιρα τον Οκτώβριο του 2008, και οι περισσότερες αναρτήσεις τους, που ξεπερνάν τις 150, έχουν να κάνουν με βιβλία και τις σκέψεις, τα συναισθήματα που έχουν γεννηθεί από αυτά, καθώς και το χρονικό των διαβασμάτων, των αντιτύπων, και βάθος τα γεγονότα της καθημερινότητας και τις προσωπικές μας ζωές με τα σκαμπανεβάσματά τους στα δικά μας θέλω και μπορώ.

Και για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα είμαστε φανατικές των βιβλίων, οπαδοί της τέχνης-μέσου επικοινωνίας, μαχήτριες της φιλαναγνωσίας. Σκοπός, σημαία και ασπίδα μας.

Librarian και Elli τα ονόματα με τα οποία υπογράφουμε. Είμαστε από αλλού η καθεμιά, τα βιβλία μας γνώρισαν και εμείς το πήραμε και το πάμε παρακάτω.

Γιατί το όνομα Βολτίτσες; Πολλά γιατί απαντάνε σε αυτήν την ερώτηση. Γιατί μας αρέσουν οι βόλτες στους δρόμους της Αθήνας ή όπου βρεθούμε, το σεργιάνισμα, το χάζεμα. Γιατί μας αρέσουν οι βόλτες στα βιβλιοπωλεία, τα παλαιοβιβλιοπωλεία, τις βιβλιοθήκες, τους βιβλιοχώρους γενικά. Γιατί οι βόλτες είναι η μεγαλύτερη διασκέδασή και γιατί βλέπουμε και νιώθουμε πράγματα. Γιατί οι βόλτες στο διαδίκτυο είναι μια περιπέτεια, ένα κουβάρι που ξετυλίγεται και δεν έχεις παρά να το ακολουθήσεις για να σε βγάλει και άλλοτε να μην σε βγάλει. Γιατί προτιμάμε τις βόλτες από το κλείσιμο. Αντιπροσωπεύουν το άνοιγμα, την κίνηση. Και άλλα γιατί πιο προσωπικά. Και γιατί το σύστημα δεν δέχτηκε το Voltes, για αυτό Voltitses.

Elli: Για μένα δεν έχω να πω πολλά, νομίζω ότι σε όσα ελευθερώνω στο διαδίκτυο βρίσκεται το καλύτερο μέρος του εαυτού μου. Μπορεί να μοιάζει υπερβολικό κιόλας μα αλήθεια είναι ότι όποιος έχει διαβάσει με ξέρει καλύτερα, ουσιαστικότερα από αυτούς που βλέπω και συναναστρέφομαι κάθε μέρα. Βάζω αρκετή δόση από σώψυχο ανάμεσα στα γυρίσματα. Στο διαδίκτυο έμπαινα πολύ πριν τις Βολτίτσες, από διεύθυνση σε διεύθυνση εδώ και εκεί, μικρά σκιρτήματα του ποντικιού που σε ξαναπάνε σε γνωστές διαδρομές αλλά και σε πετάνε σε νέες άκρες. Ομολογώ ότι δεν συνηθίζω να αφήνω ίχνη, σχόλια, ένα γεια έστω. Κακό αυτό αλλά είμαι διστακτική αν και έχω την εμπειρία της προσμονής της ανταπόκρισης που είναι όλα τα λεφτά.

librarian: Όσο για εμένα, είναι που συνεχίζω να παλεύω με τις λέξεις, τις δικές μου, των άλλων, δεν έχει σημασία. Προσπαθώ να τις βάλω σε μια σειρά, να αποκτήσουν εικόνα, ήχο, χρώμα και πάνω από όλα νόημα. Μα περνάει ο καιρός και αλλόκοτα συσσωρεύονται η μία δίπλα στην άλλη και σε καμιά σειρά που να βγάζει νόημα δεν μπαίνουν. Ακόμη δεν έμαθα να γράφω. Ευτυχώς έμαθα να διαβάζω, ίσως και να σκέφτομαι. Και πως αλλιώς θα μάθω να γράφω αν όχι προσπαθώντας και μιλώντας για αυτά που με βοηθούν; Είναι και που πιστεύω στη δύναμη των blogs: ελευθερία του λόγου, μέσω επικοινωνίας, ενημέρωσης, εργαλείο προώθησης πολιτισμού κ.ο.κ. Είναι και που οι άνθρωποι πίσω από την ασφάλεια της οθόνης γίνονται διαφορετικοί, αφήνουν μόνο όμορφες σκέψεις, σχόλια που με κάνουν να χαμογελώ.

Και έτσι ξεκίνησα τις αναρτήσεις.