LOU ...READ

«Με όνειρα και βιβλία και φαντασίες...»*
H πραγματικότητα είχε πάντα λιγότερη βαρύτητα μέσα μου από αυτά που φανταζόμουν. Υπό αυτή την έννοια όταν άρχισα να διαβάζω συστηματικά λογοτεχνία απελευθερώθηκα. Αισθάνθηκα ότι βρήκα το δρόμο μου.
Καλοκαίρι, στα δεκαεφτά, μετά από έναν έρωτα για μια εικόνα. Ένα πάθος ανολοκλήρωτο, άρα απεγνωσμένο για πάντα. Ένα trompe l oeil του νου που με διάλυσε και μου έδωσε την ευκαιρία να βγω από το κουκούλι της εφηβείας. Ουσιαστικά όλα ήταν μόνο στο μυαλό μου. Αλλά, τελικά, και τι δεν είναι;
Τα βιβλία τότε έγιναν η μήτρα. Για να γεννηθώ ξανά. Στις υπογραμμισμένες παραγράφους με κόκκινο στυλό, στις τσακισμένες σελίδες, στις σημειώσεις που κρατούσα στο πλάι του κειμένου... Εκεί, πάνω στις λέξεις, έχτιζα σιγά σιγά τη νέα μου ζωή.
Πέρασαν χρόνια. Άλλαξαν πολλά. Σχεδόν όλα. Όμως κάτι έμεινε σταθερό και αναλλοίωτο: η αγάπη για τα βιβλία. Η μάλλον όχι μόνο η αγάπη. Η ανάγκη. Γιατί χωρίς τα διαβάσματα η ζωή είναι σκέτη ζωή. Τα βιβλία έγιναν η δεύτερη φύση μου. Ό,τι κι αν είναι αυτό το συγκεχυμένο πράγμα με τις χιλιάδες πτυχές που μεταβάλλονται διαρκώς, νιώθω να το γνωρίζω καλύτερα όταν μια φράση φωτίζει μέσα μου έναν ολόκληρο κόσμο που δεν γνώριζα πως υπήρχε. Όταν ανοίγονται μπροστά μου δρόμοι και ταξιδεύω χωρίς να σηκωθώ ούτε στιγμή από τον καναπέ. Όταν τα λόγια ενός ξένου, καταφέρνουν να ερμηνεύσουν και να ανασύρουν όσα για χρόνια κρύβονταν στα απύθμενα σκοτάδια του υποσυνειδήτου. Ως δια μαγείας...
Αυτός ήταν ακριβώς και ο λόγος που άρχισα τον περασμένο Δεκέμβριο να γράφω στο blog: Το να μοιράζομαι αυτή τη μυστικιστική εμπειρία με άγνωστους ανθρώπους, οι οποίοι σιγά σιγά γίνονται φίλοι, μακρινοί, μα δικοί μου. Αν και ήμουν φανατικός αναγνώστης των βιβλιο-blogs, δεν μου είχε περάσει ποτέ σοβαρά από το μυαλό η ιδέα να δημιουργήσω ένα δικό μου. Ίσως γιατί είχα τη λανθασμένη πεποίθηση ότι αφού είμαι επαγγελματίας γραφιάς, ένα blog θα ήταν περιττό στη ζωή μου, μια επιπλέον υποχρέωση στην καθημερινότητα, ένα ακόμα deadline που έπρεπε να κυνηγήσω. Έσφαλα. Η ανάρτηση ενός κειμένου στο ιστολόγιο δεν συγκρίνεται με τη δημοσίευση σε μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό υψηλής κυκλοφορίας. Μαθηματικά είναι αδύνατον να τα εξισώσουμε, αφού πρόκειται για δύο διαφορετικά μέσα με εντελώς άλλες δυνατότητες. Στα έντυπα νιώθεις ότι κάνεις μια πολύ ενδιαφέρουσα και δημιουργική δουλειά. Ανήκεις σε μία ομάδα η οποία έχει αναλάβει να παράγει ένα προϊόν που πρέπει να πουλήσει. Ένα προϊόν με συγκεκριμένη φιλοσοφία, target group, αισθητική και άποψη. Στο blog νιώθεις απλά ότι βρίσκεσαι σε μια ενδιαφέρουσα, παράξενη -ηλεκτρονική- παρέα και μοιράζεσαι τις σκέψεις και τις απόψεις σου για όσα εσύ αγαπάς. Χαλαρά, χωρίς να στοχεύεις σε τίποτε άλλο, πέρα από το να εκφραστείς απολύτως ελεύθερα.
Διαβάζοντας τα blogs των άλλων παίρνω ιδέες για τις επόμενες ιστορίες που θα με συγκινήσουν, και γράφοντας στο δικό μου προσπαθώ να εκφράσω με λόγια όσο πιο καλά μπορώ τη μαγεία που νιώθω ταξιδεύοντας μέσα από τις σελίδες ενός μυθιστορήματος. Δεν θα με ενδιέφερε το blog αν δεν υπήρχε αυτή η interactive επικοινωνία με όλους αυτούς τους έξυπνους και αισθαντικούς ανθρώπους που αναζητούν, όπως εγώ, μια δεύτερη ανάγνωση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας.

* Η φράση του τίτλου είναι από το μονόπρακτο «Λαίδη Φθεϊροζόλ» του Τενεσί Ουίλιαμς σε μετάφραση της Κωστούλας Μητροπούλου (εκδ. Γκοβόστη).