Του κόσμου τα βιβλία


Αποφάσισα να δώσω αυτό τον τίτλο στο μπλογκ μου, αφού τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ ενδιαφέρομαι για Του κόσμου τα βιβλία. Βιβλία από την Ασία και την Αφρική, την Ευρώπη και τη βόρειο και νότιο Αμερική.
Η παγκόσμια λογοτεχνία δεν είναι χρήσιμη μοναχά για την ψυχαγωγία του αναγνώστη, αλλά και για τη, με έμμεσο έστω τρόπο, μόρφωσή του. Έχω να το λέω ότι έμαθα περισσότερα πράγματα για την Αφρική διαβάζοντας τα βιβλία του Γουίλμπουρ Σμιθ από όσα διαβάζοντας ιστορία. Το ίδιο συνέβηκε και με την Ιαπωνία, την Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική.
Η λογοτεχνία ανοίγει τα μάτια μας στον κόσμο και είτε μας χαρίζει πολλά χαμόγελα είτε πλήθιες συγκινήσεις μας αναγκάζει, θέλοντας και μη, να συνειδητοποιήσουμε τις αλήθειες των άλλων που συχνά πυκνά διαφέρουν απ’ τις δικές μας ή ίσως και να μοιάζουν πολύ.
Αν υπάρχουν κάποιοι συγγραφείς που είναι πιο κοντά από τους άλλους στην ψυχοσύνθεση των ελλήνων αυτοί πιστεύω ότι είναι οι ιρλανδοί με την τεράστια διασπορά τους, αυτή τη διασπορά που ενέπνευσε πολλά έργα στα οποία το κυρίαρχο στοιχείο είναι η νοσταλγία για τη χαμένη πατρίδα. Βιβλία όπως το Μπρούκλιν του Κολμ Τοϊμπίν και το Εις γην Χαναάν του εξαίρετου Σεμπάστιαν Μπάρι. Βιβλία που θυμίζουν κάποιους έλληνες συγγραφείς.
Θα έλεγα ότι τα μυθιστορήματα που καταπιάνονται με το θέμα του νόστου είναι κατά κάποιο τρόπο τα αγαπημένα μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι αγαπώ πολλά και διαφορετικά είδη λογοτεχνίας: το ιστορικό μυθιστόρημα, τα αστυνομικά αναγνώσματα, τα διηγήματα, τις δυστοπικές δημιουργίες, τα κάθε είδους παραμύθια. Τα βιβλία θα τολμούσα να πω ότι είναι η ζωή μου.
Θυμάμαι το πρώτο βιβλίο που διάβασα, τότε, στη μακρινή εφηβεία. Ήταν το Αποχαιρετισμός στα όπλα του Χέμινγουεϊ (κι ακόμη προσπαθώ να καταλάβω γιατί προφέρουμε το όνομά του μ’ αυτό τον τρόπο). Ο Χέμινγουεϊ με οδήγησε στους κλασικούς ρώσους συγγραφείς. Οι ρώσοι στους γάλλους. Κι από τότε το ταξίδι συνεχίζεται.
Πολλοί λένε ότι διαβάζουν για να ξεχάσουν και να ξεχαστούν, κάποιοι όμως ίσως και να το κάνουν απλά και μόνο σε μια προσπάθεια να βρουν στις σελίδες ενός βιβλίου τις αλήθειες τους, ένα τρόπο να ξεφύγουν από τα αδιέξοδά τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι συγγραφείς μάς εκφράζουν απόλυτα με τις σκέψεις και τις ατάκες τους, και ούτε και είναι λίγες οι φορές που δίνουν στον αναγνώστη την ευκαιρία να ψάξει βαθιά στο μέσα του και να βρει τις προσωπικές του απαντήσεις. Θυμάμαι, πριν λίγους μήνες διάβαζα μια συλλογή διηγημάτων της Miranda July και όλο σκεφτόμουνα: αυτό είναι… αυτό είναι… αυτό είναι… Όλα όσα σκεφτόμουνα εκείνη την εποχή τα έβλεπα πια αποτυπωμένα στο χαρτί και γι’ αυτό πιο ξεκάθαρα.
Τα βιβλία είναι οι καλύτεροι και πιο ιδιόρρυθμοι φίλοι μας. Αυτοί που μας κάνουν να γελάμε, να θυμώνουμε, να δακρύζουμε και ν’ αναπολούμε. Και τα βιβλία είναι το παράθυρό μας στον όλο και πιο μικρό, αλλά όλο και πιο παράξενο κόσμο εκεί έξω. Το μπλογκ, Του κόσμου τα βιβλία, προσπαθεί να δώσει στους αναγνώστες μια καλύτερη εικόνα του τι συμβαίνει κάπου αλλού, κάπου μακριά, μέσα από τα λόγια κάποιων ανθρώπων που ίσως να ζουν ή και να έζησαν πολύ διαφορετικά απ’ αυτούς, αλλά ίσως και όχι. Στο τέλος, έτσι κι αλλιώς, αυτό που μετρά είναι το ταξίδι.